En zomaar vond ik deze normale vraag ongemakkelijk - HelloHumanity

‘Hoe was je weekend?’

Maandagmorgen, het was tegen half 10. Ik was op mijn werkplek in het centrum van Amsterdam. Ik liep naar de pantry voor een koffie en daar zette een co-worker, een jongen uit Londen van begin dertig, net z’n mok onder het koffiezetapparaat. Hij koos een dubbele espresso.

Hij vroeg:

‘En? Hoe was je weekend?’

En keek me met belangstelling aan.

Ik was 5 maanden eerder lid geworden van deze co-workingplek. Ik was lid geworden omdat ik zoveel dagen vrijwel alleen was en dat werd me wat te gortig. Zzp’er, single, vrienden die tot in de liezen in de kinderen zitten: er gaan dagen voorbij dat ik niemand spreek. Niet echt. Er wordt geappt, maar spreken niet echt.

Hoewel: afgelopen week sprak ik én een vriend én een vriendin. Nou, ja: we spraken niet echt, we schreeuwden.

Sinds mijn vrienden jonge kinderen hebben, hebben ze in de auto, tussen alle bedrijven door, tijd voor me. En in de auto is ‘t altijd schreeuwen geblazen.

Ik schreeuw al twee jaar met mijn vrienden over mijn wel en wee en hun wel en wee. ‘EN HEB JE NOG EEN LEUKE DATE GEHAD??!!’ ‘JA, NEE. NIET ECHT EEN KLIK OFZO!’

Ik vind dat ik er niets van mag zeggen. Want natuurlijk zijn de kinderen belangrijk. Sowieso belangrijker dan ik. Uiteraard. En ze hebben ook belangrijke banen. Ik snap het allemaal. 

‘Hoe was je weekend?’

Een doodnormale vraag op de maandagmorgen en de reden dat ik lid was van deze co-workingplek was dus dat ik juist belangstelling en gezelligheid miste in mijn leven. Korte gesprekjes, grapjes, een doordeweekse Netflix-tip, of wat er maar ter sprake komt. Recepten? Prima, ik zit niet verlegen om recepten, maar als jij een recept voor mij hebt: doe mij een recept. Indische rijsttafel? Wacht, ik schrijf meteen even mee.

En toch, die vraag, ik schrok van die vraag. ‘Hoe was je weekend?’

Ik dacht: moet ik nu een flitsend antwoord hebben? Ik had geen flitsend antwoord. Geen tot-diep-in-de- nacht-wezen-stappen-en-16-nieuwe-vrienden-gemaakt-antwoord. Of: heel bijzondere vrouw ontmoet, my god. Nog spierpijn. Soms is-ie er ineens. De magische klik.

Het antwoord was: stil. Het weekend was stil. En rustig.

En ik weet dat het voor velen de hemel is, ‘een rustig weekend’, maar ik vind het net iets vaak rustig.

Ik had een wandeling gemaakt door ‘t Amsterdamse bos. Ik was bij de bejaarden geweest om samen met hen Mozart of Beethoven te luisteren. Ik ben vrijwilliger. Zodat zij niet zo eenzaam zijn. Daarom. Voor hen doe ik het. Eenzaamheid, je moet er niet aan denken.

Ik had lasagne voor mezelf gemaakt. Zie mij zitten op de bank met de heerlijke lasagne. En ik was begonnen aan een boek. Daar zat ik dan. Op zaterdagavond. Een boek te lezen. Wow. Heftig.

Oh, ik had ook een sambucaatje gedronken op de zaterdagavond. Het was immers weekend. Feest.

De manier waarop de vraag werd gesteld maakte mij er ook niet zekerder op.

Hij werd in ‘t Engels gesteld, en met veel geronk. Hoe zeg ik dat? Degene die de vraag stelde verwachtte een cool antwoord. Een kneiter ziek feest met veel te veel alcohol en dansen en tegen 6 uur in bed. En met neuken.

Hij keek me aan met een brede glimlach en een verwachtingsvolle blik. ‘Sooo, how was your weekend?!!!!’ Kom maar op met je vette stories, gast!

Ik rekte tijd door de vraag te herhalen. ‘My weekend?’

Ik hoorde mezelf zeggen dat ik een prima weekend had. Gewoon chill. Niet veel bijzonders.

Ik probeerde nog wat enthousiasme in mijn stem te fietsen, maar dat lukte niet echt volgens mij en ik keek geconcentreerd naar de koffie die in mijn glas stroomde.

Ik hoopte dat ik er vanaf was, of hoopte ik juist dat hij door zou vragen? Want ik zat voor de gezellige vragen op die werkplek, toch?

‘Did you go out, or…’

‘No…. I was planning to go out, Paradiso, Melkweg, you know, but no good program. So… just relax. A really relaxing weekend.’

De gozer knikte driftig en zei: ‘Dat zijn de beste weekenden. Lekker niks.’

Toen keek hij me even goed aan. Hij liet een stilte vallen en zei mij dat hij kon zien dat ik echt genoten had van even helemaal niks.

Ik zei: ‘Even helemaal niks. Klopt. Gebeurt wel beetje vaak helaas.’

Een seconde zag ik vertwijfeling bij de jongen. Hij wist niet of hij moest doorvragen.

Hij klopte op mijn schouder en wenste me een ‘brilliant day.’

‘Yes, you too. You a brilliant day too.’

Mijn koffie was klaar. Ik deed er een extra schepje suiker in. Belangrijk, voor jezelf blijven zorgen.

Ik liep weg en hoorde aan ‘t eind van de gang de meest enthousiaste co-worker, Masha, met die mooie borsten, roepen:

‘Johan! Woop! Hoe was je weekend?’

‘Ik draaide me om en riep net zo hard: ‘Wil je het echt weten?!!!!’

 

Ps. Meer van dit soort blogs lezen? En heb je zelf ook ‘iets’ met schrijven? Schrijf je bijvoorbeeld veel zakelijke teksten en mogen die best wat sappiger? Download dan Pretty Prachtig: mijn Pret PDF waar je 15 prachtige voorbeelden ziet van grappige en eigenzinnige copy.

Vink onderstaand vakje aan. Daarmee geef je me volgens de nieuwe privacyregels toestemming om je te mailen.

Je kunt je natuurlijk altijd afmelden. Na de download laat ik je niet alleen: verwacht inspiratie, blogs en vlogs.

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Deel dit met jouw vrienden
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Abonneer
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Schrijf je in
voor concrete
copytips!

Geen zorgen; ik vind spam ook niet zo fijn. Jouw gegevens deel ik niet. Mag ook niet. Zo. Duidelijk.

Heb je de Pret PDF al? Met +15 heerlijke voorbeelden van grappige en eigenzinnige copy?

Schrijf je in
voor concrete
copytips!

Veel gelezen blogs:

Hier tekst.

Powered by WishList Member - Membership Software